Pamukkale, wat ‘katoenkasteel’ betekent in het Turks, is een natuurgebied in de provincie Denizli in het zuidwesten van Turkije. Het gebied staat bekend om een carbonaatmineraal dat is achtergelaten door het stromende thermale bronwater. Het ligt in de regio Anatolië Inner Aegean, in de vallei van de rivier Menderes, waar het grootste deel van het jaar een gematigd klimaat heerst.
De Turkse naam verwijst naar het oppervlak van de glinsterende, sneeuwwitte kalksteen, die in de loop van duizenden jaren is gevormd door calcietrijke bronnen. Het mineraalrijke water druppelt langzaam langs de berghelling naar beneden, verzamelt zich in de minerale terrassen en stroomt vervolgens in waterpoelen beneden. In 1988 werd het samen met Hierapolis toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
Geschiedenis van Pamukkale
Pamukkale, bekend om zijn prachtige witte travertijnterrassen, ligt in het zuidwesten van Turkije en heeft een rijke geschiedenis die duizenden jaren teruggaat.
- Hierapolis: In de omgeving van Pamukkale lag de oude stad Hierapolis, gesticht in de 2e eeuw v.Chr. door het Attalid-koninkrijk van Pergamon. Het werd al snel een belangrijk centrum voor kuuroorden en genezing, grotendeels dankzij de warmwaterbronnen.
- Geneeskrachtig water: Men geloofde dat het mineraalrijke water therapeutische eigenschappen had, waardoor bezoekers uit de hele regio hierheen kwamen voor behandelingen. De plaats stond bekend om zijn baden, tempels en een theater dat nog steeds bestaat.
- Romeinse tijd: Hierapolis bloeide onder Romeins bewind, vooral nadat het een Romeinse provincie werd. Er werden veel bouwwerken neergezet, waaronder een grote necropolis, wat het belang van de stad als cultureel centrum weerspiegelde.
Christelijke periode: Tijdens de vroegchristelijke periode werd Hierapolis een belangrijke religieuze plaats. Men neemt aan dat de apostel Filippus hier de marteldood stierf, wat leidde tot de oprichting van een christelijke gemeenschap. - Herontdekking: Pas in de 19e eeuw begon Pamukkale zijn bekendheid als toeristische bestemming terug te winnen. De terrassen werden erkend om hun unieke schoonheid, die reizigers betoverde.
- UNESCO-werelderfgoed: In 1988 werden Pamukkale en Hierapolis aangewezen als UNESCO-werelderfgoed, waarmee hun culturele en natuurlijke betekenis werd benadrukt. Tegenwoordig trekken ze miljoenen bezoekers die de unieke travertijnformaties en de ruïnes van Hierapolis komen bewonderen.
Pamukkale herinnert ons op indrukwekkende wijze aan de wisselwerking tussen de natuur en de menselijke geschiedenis, door een prachtig landschap te combineren met een rijke culturele geschiedenis.
