Pamukkale, co w języku tureckim oznacza „bawełniany zamek”, to obszar przyrodniczy położony w prowincji Denizli w południowo-zachodniej Turcji. Obszar ten słynie z minerałów węglanowych pozostawionych przez płynącą wodę termalną. Znajduje się on w regionie Anatolii Wewnętrznej nad Morzem Egejskim, w dolinie rzeki Menderes, gdzie przez większość roku panuje umiarkowany klimat.
Turecka nazwa odnosi się do powierzchni lśniącego, śnieżnobiałego wapienia, ukształtowanego przez tysiąclecia przez bogate w kalcyt źródła. Powoli spływające po zboczu góry wody bogate w minerały gromadzą się i spływają kaskadami po tarasach mineralnych do basenów poniżej. W 1988 roku wraz z Hierapolis zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia Pamukkale
Pamukkale, znane z oszałamiających białych tarasów trawertynowych, położone jest w południowo-zachodniej części Turcji i ma bogatą historię sięgającą tysięcy lat.
Starożytna kultura
- Hierapolis: Okolice Pamukkale były siedzibą starożytnego miasta Hierapolis, założonego w II wieku p.n.e. przez królestwo Attalidów z Pergamonu. Dzięki gorącym źródłom miasto szybko stało się ważnym ośrodkiem uzdrowiskowym i leczniczym.
- Wody lecznicze: Wody bogate w minerały uważano za posiadające właściwości terapeutyczne, co przyciągało turystów z całego regionu na zabiegi. Miejsce to znane było z łaźni, świątyń i teatru, który stoi do dziś.
Znaczenie kulturowe
- Okres rzymski: Hierapolis rozkwitło pod panowaniem rzymskim, zwłaszcza po tym, jak stało się prowincją rzymską. Wybudowano wiele budowli, w tym dużą nekropolię, odzwierciedlającą znaczenie miasta jako centrum kulturalnego.
- Okres chrześcijański: We wczesnym okresie chrześcijańskim Hierapolis stało się ważnym ośrodkiem religijnym. Uważa się, że apostoł Filip poniósł tu śmierć męczeńską, co doprowadziło do powstania wspólnoty chrześcijańskiej.
Upadek i ponowne odkrycie
- Okres bizantyjski i osmański: Po upadku Cesarstwa Rzymskiego Pamukkale przeżywało okresy zaniedbania i upadku, szczególnie w czasach bizantyjskich, a później pod panowaniem osmańskim.
- Ponowne odkrycie: Dopiero w XIX wieku Pamukkale zaczęło odzyskiwać swoją sławę jako miejsce turystyczne. Tarasy zostały docenione za swoje wyjątkowe piękno, które urzekało podróżników.
Współczesność
- Wpis na listę światowego dziedzictwa UNESCO: W 1988 roku Pamukkale i Hierapolis zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, co podkreśla ich znaczenie kulturowe i przyrodnicze. Obecnie przyciągają miliony turystów, którzy przybywają, aby podziwiać unikalne formacje trawertynowe i ruiny Hierapolis.
Pamukkale stanowi uderzające przypomnienie wzajemnego oddziaływania natury i historii ludzkości, łącząc zachwycający krajobraz z bogatą narracją kulturową.
